Een omweg voor een praatje
Voor Amina El Idrissi begint een wandeling naar de winkel meestal met een omweg. Niet omdat de kortste route ingewikkeld is, maar omdat ze onderweg graag iemand tegenkomt. In haar straat is daar weinig gelegenheid voor. De stoepen zijn smal en wie buiten blijft staan, staat al snel voor een voordeur. Samen met enkele buren tekende ze daarom een eenvoudige wens op papier: een bankje, twee plantenbakken en genoeg ruimte voor een rollator.
Eerst luisteren, dan neerzetten
Op een zaterdagmiddag gingen de initiatiefnemers langs de deuren. De reacties waren niet allemaal hetzelfde. Sommige bewoners zagen een zitplek wel zitten; anderen maakten zich zorgen over lawaai in de avond of afval naast het bankje. “Je kunt niet zeggen dat iets voor de buurt is als je alleen praat met de mensen die het al met je eens zijn”, zegt Amina. De groep besloot de bezwaren op dezelfde lijst te zetten als de ideeën.
Een proef, geen voldongen feit
Het plan is nu kleiner dan de eerste tekening. De bewoners willen beginnen met een tijdelijke zitplek tijdens twee gezamenlijke middagen. Ze hebben nog geen toestemming voor een permanent bankje. Eerst willen ze bij de beheerder van de buitenruimte nagaan wat mogelijk is en wie verantwoordelijk wordt voor onderhoud. Een bewoner heeft aangeboden de planten water te geven; een ander wil helpen met het opruimen na afloop.
Ook wie niet komt, telt mee
De groep denkt ook aan buren die niet naar een bijeenkomst kunnen of willen komen. Daarom wordt een korte brief in begrijpelijke taal voorbereid. Daarop komt ruimte voor opmerkingen, zonder dat iemand zijn naam hoeft op te schrijven. Voor Amina zit de winst voorlopig vooral in de gesprekken. Ze kent inmiddels de buurvrouw die vaak vroeg vertrekt en de man die zijn boodschappen met een karretje haalt. Het bankje is er nog niet. De ontmoetingen zijn al begonnen.